هوای شرجی چشمان تو را دارد.

من از دريا نمی ترسم

که اين دريا،

تکان موج گيسوی تو را

از مرزهای دور برايم پست خواهد کرد.

من از دريا نمی ترسم

چرا که قلب تو درياست،

دلت درياست،

هوای آبی چشمان تو درياست.

من از دريا نمی ترسم

ولی افسوس و صد افسوس،

تو از دريا شدن اما گريزانی،

و من از قطره بودن ميزنم فرياد.

ولی ای کاش دريايی شوی،

تا من آن قطره ی کوچک دل درياييت گردم،

با تو اين، من،ما شود،دريا شود....

 ولی خوب ميدانم که روزی در دل درياييت ای عشق،

فرياد خواهم زد که:

از تنهايی اين قطره ترسانم...

 دل خود را به دريا ميزنم

تا هرچه بادا باد...

چرا که

من از دريا...

من از دريا نمی ترسم.

  در من همه چی بوی جهنم می داد

     تو آمدنت بهشت را می آورد

          این ظاهر قصه بود و من هم ساده

                 تو آمدنت مرا جهنم تر کرد

                     از دور تو دلربا تری باور کن

                          این را من صاف و ساده هم فهمیدم

                               من با همه سادگی ام از نزدیک

                                     پیچیدگی جهنمت را دیدم

                                      من پایه رفتنت نبودم رفتی

                                              تو راه به رفتنم ندادی ماندم

                                              رفتی و پل پشت سرت نیز شکست

                                       من فاتحه رفاقتت را خواندم

                     یک بار نه صد بار بگو صدها بار

                        من آخر قصه تو را حدس زدم

                             پایان تمام قصه ها معلوم است

                                  من صفحه آخر تو را هم بلدم!

     نه بی تو ککم نمی گزد باور کن

       این را به تو صد بار نگفتم؟گفتم.

             حالا تو برو خیال کن من هر روز                                                                                با شعر به دست و پای تو می افتم

من سکوت خویش را گم کرده ام
لاجرم در این هیاهو گم شدم
من که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه مردم شدم
ای سکوت ای مادر فریاد ها
ساز جانم از تو پر آوازه بود
 تا در آغوش تو در راهی داشتم
چون شراب کهنه شعرم تازه بود
در پناهت برگ و بار من شکفت
تو مرا بردی به شهر یاد ها
 من ندیدم خوشتر از جادوی تو
ای سکوت ای مادر فریاد ها
گم شدم در این هیاهو گم شدم
تو کجایی تا بگیری داد من
گر سکوت خویش را می داشتم
زندگی پر بود از فریاد من

تا تو رفتی اين دل من بی تو تنها مانده است

آتشی زين کاروان رفته بر جا مانده است

روزها بگذشت و من در شوق ديدارم هنوز

منتظر چشمم به بازيهای فردا مانده است

طاقت بار فراقت بيش از اينم مشکل است

همتی کاين رهرو کوی وفا وا مانده است

روز و شبها با خيالت گفتگوها کرده ام

زنده مجنون با اميد عشق ليلا مانده است

شوق ديدار تو بر اين دل تسلی ميدهد

زين سبب در اين مصيبتها شکيبا مانده است

در ميان بحر غمها زورق قلبم شکست

قايق بشکسته سرگردان به دريا مانده است

سهم من از گردش دور زمان شادی نبود

بار سنگينی ز ناکامی و غمها مانده است

کاش بودی و ميديدی چه دردی ميکشم

ای طبيب من ؛ مريضت بی مداوا مانده است